Rond de eeuwwisseling is Stravoc een stabiele club met bijna 100 jeugdleden. Enkele jeugdteams zijn zo talentvol getuige de mooie resultaten die behaalt worden tijdens de clubkampioenschappen (meisjes-A in 2003 en de jongens-D in 2004). In het bestuur vinden weinig mutaties plaats; op 27 september 2004 treedt Henri Veltmans af als voorzitter en geeft de hamer door aan Albert Beijnsberger. De omvorming van het buitentoernooi midden jaren negentig naar een jeugdtoernooi blijkt een goede zet, het toernooi groeide qua omvang weer. Na het toernooi in 2006 samen met voetbalclub Brevendia met een groot feest in een grote feesttent met “Neet oet Lottum” neemt de omvang van het toernooi echter langzaam maar zeker weer af. Eigen leden doen ook regelmatig mee aan toernooien in het buitenland zoals in het Belgische Aywaille (weekend in juli) en zelfs in het Spaanse Lloret de Mar: acht dagen in de meivakantie tussen 2005 en 2010. De twee eerste damesteams met ervaren en talentvolle speelsters zijn aan elkaar gewaagd en spelen enkele seizoenen in de onderste helft van de promotieklasse of in bovenste helft van de 1e klasse.
Met trainer Theo Dexters en de terugkeer van Laurens Geraedts wordt het beginsignaal gegeven voor een succesverhaal van het eerste herenteam. Na de promotie naar de 3e divisie in 2003 komen twee Weerter topspelers met eredivisie-ervaring (Thijs Zusterzeel en Roy van Dooren) het team versterken. Het team wordt met meteen overtuigend kampioen in de derde divisie . Jonge spelers als Jesper Janssen, Peter Sniekers (uit Thorn) en Marien Voets (uit Boshoven) groeien mee en in 2005 wordt heren-1 na een spannende tweestrijd met VC Landgraaf zelfs kampioen in de 2e divisie. De belangstelling van de media en het Stramproyer publiek voor de heren in de 1e divisie is enorm en de kleine Grenslibel is vaak te klein . Aanvankelijk is Stravoc de verrassing in de 1e divisie (5e plaats tijdens de jaarwisseling) maar door pech en blessures zakken ze begin 2006 omlaag op de ranglijst. Uiteindelijk eindigen ze op een zgn. promotie/degradatieplaats maar wordt afgezien van deze ultieme mogelijkheid op handhaving. Een niveau lager hoeft het team minder op zijn tenen te lopen wat goed is voor de fysiek van de oudere spelers en het biedt meer kansen voor de jongere spelers. De jaren daarna stoppen of verlaten de ervaren spelers het team, na nog drie seizoenen in de tweede divisie is degradatie naar de derde divisie voor het sterk verjongd team in 2009 onvermijdelijk.
